Nadciśnienie płucne

Nadciśnienie płucne to schorzenie obejmujące zarówno płuca, jak i serce. Punktem wyjścia do rozwoju choroby jest wzrost ciśnienia w naczyniach płucnych, który powoduje przeciążenie serca, które musi wykonać wzmożony wysiłek, aby przetłoczyć krew przez pogrubiałe naczynia krwionośne płuc.

Przyczyny nadciśnienia płucnego

Nadciśnienie płucne to choroba występująca rzadko, z częstością 5 przypadków na milion. Średni wiek zachorowania to 36 lat. Choroba ta rozwija się częściej u kobiet i towarzyszy innym schorzeniom, np.:

  • wadom serca (np. zastawkowym)
  • chorobom płuc: pylicy, przewlekłej obturacyjnej chorobie płuc
  • chorobom tkanki łącznej, np. reumatoidalnemu zapaleniu stawów, toczniowi
  • chorobie zakrzepowo – zatorowej
  • przewlekłe choroby wątroby

Niekiedy choroba ma podłoże dziedziczne, może być także wywołana niektórymi lekami bądź występować u noworodków jako przetrwałe nadciśnienie tętnicze.

Objawy nadciśnienia tętniczego

Nadciśnienie tętnicze bardzo często objawia się w niespecyficzny sposób. Chory zauważyć może łatwą męczliwość, trudności z oddychaniem, zawroty głowy. Inne symptomy to obrzęki wokół kostek, ucisk w klatce piersiowej czy omdlenia. Jeśli rozwija się nadciśnienie płucne objawy pojawiają się stopniowo; początkowo zmęczenie pojawia się po wysiłku fizycznym, potem towarzyszy choremu stale. Może pojawić się krwioplucie oraz zasinienie ust jako wyraz niedotlenienia.

Tętnicze nadciśnienie płucne diagnozowane jest w oparciu echo serca i RTG klatki piersiowej. Inne badania to scyntygrafia perfuzyjna płuc, arteriografia tetnic płucnych, tomografia komputerowa klatki piersiowej oraz badania hemodynamiczne.

Leczenie nadciśnienia płucnego i rokowania

Jeszcze niedawno od rozpoznania choroby chory przeżywał średnio kilka lat. Dziś do dyspozycji chorych pozostają nowoczesne i skuteczne leki: prostanoidy, antagoniści receptorów dla endoteliny oraz inhibitory fosfodiesterazy typu 5. Leki te spowalniają postęp nieodwracalnych zmian w płucnych naczyniach krwionośnych oraz zapobiegają wystąpieniu objawów niewydolności prawek komory serca. Dzięki nim śmiertelność choroby udało się zredukować niemal o połowę.

W przypadku postaci zakrzepowo – zatorowej stosowane jest leczenie chirurgiczne, podobnie jak w przypadku bardzo zaawansowanych postaci nadciśnienia płucnego. W skrajnych przypadkach wymagany jest przeszczep płuc oraz serca. Ogólne rokowanie zależy od stopnia zaawansowania choroby, czasu wdrożenia leczenia oraz typu zmian chorobowych. Najgorzej rokuje pierwotne nadciśnienie płucne o nieznanej etiologii.